Zij is mijn zuster.
(Een waargebeurd verhaal, vertaald vanuit het Arabisch.)
Haar wangen waren slap en ingevallen en haar huid zat tegen haar botten aan. Toch hield dat haar niet tegen. Je kon haar er nooit op betrappen dat ze de Qur'an niet reciteerde. Altijd biddend in haar eigen gebedskamer die vader voor haar gemaakt had. Buigend, zich ter aarde werpend, en haar handen verheven in gebed. Dat was hoe zij was, van zonsopgang tot zonsondergang en andersom.
Als het op mij aankomt, ik las niets anders dan modebladen en romans. Ik trakteerde mezelf altijd maar op video's. Zoveel, dat mijn andelingetjes naar de videotheek mijn karakteriserend kenmerk werd. Zoals men zegt: als iets een gewoonte wordt, neigt men ertoe om jou er niet meer van te onderscheiden. Ik verwaarloosde mijn verantwoordelijkheden en luiheid was het kenmerk voor mijn salaat.
Op een nacht, nadat ik een marathon had gehouden van drie uur lang video's kijken, deed ik de video uit. De adhan rees zacht in die stille nacht. Vredig slipte ik mijn bed in. Haar stem klonk uit haar gebedskamer. "Ja? Kan ik iets voor je doen, Nora?" vroeg ik. Alsof ze met een scherpe naald door mijn plannen prikte. "Ga niet slapen, voor je de fadjr hebt gebeden!!" Och, dat duurt nog een uur, het was nog maar de eerste adhan. Ze haalde me dichter bij haar met haar liefdevolle kneepjes. Ze was altijd al zo, zelfs vóórdat de ziekte beslag op haar nam en haar in bed opsloot. "Hanan, kun je even bij me komen zitten?" Ik kon nooit haar verzoeken weigeren. De puurheid en eerlijkheid was voelbaar. "Ja, Nora?" "Kom alsjeblieft hier zitten." "Ok, hier ben ik. Wat is er?"Met de liefste monotone stem reciteerde ze: "Elke ziel zal de dood proeven, en voorwaar: pas op de Dag der Opstanding zullen jullie je beloning (volledig) ontvangen." (QS3:185.)
Ze stopte, doordacht. Toen vroeg ze: "Geloof jij in de dood?" "Natuurlijk doe ik dat." "Geloof je dat je verantwoordelijk zult zijn voor alles wat je doet, ongeacht hoe klein of groot?" "Ja, maar Allah is Vergevingsgezind en Genadevol en ik heb nog een lang leven te gaan." "Houd op Hanan... ben je niet bang voor de dood en de abruptheid ervan? Kijk nou naar Hind. Zij was jonger dan jij, maar zij overleed in een auto- ongeluk. En kijk naar die en die, en naar die en die. De dood kent geen leeftijd en je leeftijd kan nooit bepalend zijn voor wanneer je zult overlijden."
De duisternis van de kamer vervulde mij met angst. "Ik ben bang van het donker en nu heb je me bang gemaakt voor de dood. Hoe moet ik nou gaan slapen? Nora, ik dacht dat je ons beloofd had om met ons op reis te gaan, in de zomervakantie." Wat een uitwerking. Haar stem brak en haar hart beefde. "Ik zou dit jaar wel eens een hele lange reis kunnen gaan maken, Hanan, maar dan ergens anders naar toe. Heel misschien. Al onze levens zijn in de handen van Allah en tot Hem behoren wij allen."
Mijn ogen zwelden op en de tranen vielen langs beide wangen naar beneden. Ik dacht aan de griezelige ziekte van mijn zus, hoe doktoren mijn vader hadden verteld dat er niet veel hoop meer was dat Nora deze ziekte zou overleven. Maar háár was niets verteld. Wie had het haar laten weten? Of kon ze gewoon de waarheid voelen? "Waar denk je aan Hanan?" Haar stem was scherp. "Denk je dat ik dit alleen zeg omdat ik ziek ben? Uh- uh. Ik zou mogelijk nog langer leven dan de mensen die niet ziek zijn. En jij Hanan? Hoe lang denk jij nog te leven? Twintig jaar misschien? Veertig? En dan?" In het donker reikte ze uit naar mijn hand en kneep er zachtjes in. "Er is geen verschil tussen ons; we zullen allemaal deze wereld verlaten om in het Paradijs te leven of in de Hel te verdoemen. Luister naar de woorden van Allah: En wie van de Hel weggehouden wordt en het Paradijs binnengeleid wordt heeft waarlijk succes. (QS3:185)"
Ik verliet de kamer van mijn zus verward, haar woorden suisden nog in mijn oren: Moge Allah je leiden Hanan - vergeet je gebed niet. Acht uur 's morgens. Geklop op mijn deur. Normaalgesproken word ik dit om deze tijd wakker. Gehuil. Verwarring. O Allah, wat is er gebeurd? Nora's toestand is na el Fadjr kritiek geworden. Ze hebben haar meteen naar het ziekenhuis gebracht: Inna lillahi wa inna ilayhi radji'un. (Tot Allah behoren wij en tot Allah zullen wij wederkeren.) Er zullen geen reizen worden gemaakt deze zomer. Het stond geschreven dat ik deze zomer thuis zou doorbrengen.
Na een eeuwigheid...
Het was één uur in de middag. Moeder belde het ziekenhuis. "Ja, je kunt haar nu komen zien." Vaders stem was omgeslagen, moeder merkte dat er iets vreselijk verkeerd was gegaan. We vertrokken gelijk. Waar was die korte weg waar ik altijd over wandelde? Waarom was die nu zo lang, zo vreselijk lang? Waar was de geliefde drukte en het verkeer dat me altijd de tijd gunde om links en rechts te kijken? Ga nou uit de weg, allemaal! Mijn moeder schudde huilend haar hoofd in haar handen, terwijl ze dua'e maakte voor haar Nora. We arriveerden bij de hoofdingang van het ziekenhuis. Zij was op de intensive care.
De zuster kwam naar ons toe. "Laat mij jullie naar haar toe brengen." Terwijl we door de gangen liepen, ging de zuster maar door over wat een lieve meid Nora was. Ze stelde moeder ietwat gerust dat Nora's toestand beter was dan het die morgen was geweest. "Sorry. Niet meer dan één bezoeker tegelijk." Dit was de intensive care- afdeling. Door het smalle raampje in de deur en langs de rij witte gordijnen ving ik een glimp op van haar ogen. Moeder stond naast haar. Na twee minuten kwam moeder naar buiten. Ze had haar tranen niet meer in bedwang.
"Je mag naar binnen en haar groeten, onder de voorwaarde dat je niet te lang met haar spreekt.", zeiden ze me. "Twee minuten zou genoeg moeten zijn""Hoe is het Nora? Gisteren ging het nog goed, wat is er gebeurd?" We hielden elkaars hand vast, ze kneep argeloos. "Zelfs nu, alhamdulilah gaat het prima.""Alhamdulilah.. maar... je handen zijn zo koud." Ik zat op haar bed en legde mijn vingers op haar knie. Ze duwde het weg. "Sorry, heb ik je pijn gedaan?""Nee, maar ik herinnerde me de woorden van Allah: "...en de benen (in doodsangst) zullen over elkaar liggen." (QS75:29.)
"Hanan, bid voor mij. De eerste dag van het Hiernamaals zal ik misschien erg snel tegemoet komen. Het is een lange reis en ik heb niet genoeg goede daden voorbereid in mijn koffer." Een traan ontsnapte uit mijn oog en liep langs mijn wang naar beneden door haar woorden. Ik huilde en zij huilde mee. De kamer verdween en liet ons, twee zussen alleen - om samen te huilen. Stromende tranen sprongen op mijn zus haar handpalm die ik met beide handen vasthield. Vader werd nu bezorgder om mij. Ik had nooit eerder zo gehuild. Thuis en boven, in mijn kamer, keek ik naar de zon die verdween met een sobere dag. Stilte vermengde zich met onze gangen. Een familielid kwam mijn kamer binnen, en nog één. De bezoekers, het waren er vele en alle stemmen van beneden stokten samen. Er was één ding duidelijk op dat moment: Nora was overleden! Ik stopte met het onderscheiden van wie er binnenkwamen en wie er wegging. Ik kan me niet meer herinneren wat ze zeiden. O Allah, waar was ik? Wat was er aan de hand? Ik kon zelfs niet meer huilen.
Later die week, vertelden ze me wat er was gebeurd. Vader had mijn hand genomen om vaarwel te zeggen tegen Nora, voor de laatste keer. Ik had Nora's hoofd gekust. Ik kan me enkel één ding herinneren, dat ze daar lag op dat bed, het bed waar ze op zou gaan overlijden. Ik herinnerde me het vers dat ze gereciteerd had: "...en de benen zullen (in doodsangst) over elkaar liggen." En ik besefte me de waarheid van het volgende vers maar al te goed: "Naar jouw Heer worden zij Die Dag gesleept." (QS75:29-30.)
Ik liep op mijn tenen haar gebedskamer in, die nacht. Starend naar de stille kasten en verstarde spiegels, waardeerde ik wie het was die met mij mijn moeders buik met mij had gedeeld. Nora was mijn tweelingzuster. Ik herinnerde me met wie ik mijn leed had gedeeld. Degene die mij geruststelde in mijn mindere dagen. Degene die mijn sombere dagen verlicht had. Vannacht de eerste nacht die Nora in haar graf zal doorbrengen. O Allah, wees Genadevol voor haar en verlicht haar graf. Dit was háár Qur'an, haar gebed en dit was de lichtroze jurk, waarvan ze zei dat ze die zou bewaren tot ze zou trouwen. De jurk die ze wilde bewaren, alleen voor haar echtgenoot.
Dus, beste moslim... waar is Nora nu? Ze brengt haar eerste nacht door in een plaats waar jij en ik dat ook zullen doen, vroeger of later. We zijn hier niet allemaal tegelijk in dit leven gekomen en we zullen ook niet tegelijk vertrekken. We zullen één voor één gaan en kijk om u heen, hoeveel van de mensen die u kent, zijn er al overleden. Denk er aan wie de volgende kan zijn. Wie degene zal zijn wiens benen (in doodsangst) over elkaar zullen liggen: en naar jouw Heer (Allah) zullen zij die dag gesleept worden! Hij geloofde (de Qur'an en de Boodschapper) niet, en hij verrichtte de salaat niet! Maar hij loochende en hij wendde zich af. Daarna ging hij naar zijn verwanten, hoogmoedig! Wee jou, wee! Nogmaals wee jou, wee! Denkt de mens dat hij ongemoeid zal worden gelaten? (Dus geen bestraffing of beloning voor de verplichte diensten bij zijn Heer (Allah) zal krijgen? (QS75:30-36.)
Moge de genade van Allah met ons zijn en ons moment van de dood verzachten en ons verzekeren van onze shahada: "La illaha illah Allah - Mohammedan rasul'Allah."
